Τα Νεα

Η σύγχρονη τέχνη έγινε υπεροπτική

«Αντί για Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης έχουμε ένα γιαπί και ένα Πολεμικό Μουσείο στο καλύτερο σημείο της Αθήνας. Αυτό και μόνο λέει πολλά», λέει στα «ΝΕΑ» ο ζωγράφος Χάρης Λάμπερτ που παρουσιάζει αναδρομικά τη δουλειά του στην Άνδρο.

Της Μαίρης Αδαμοπούλου

Δεν φταίει ο κόσμος που γυρίζει την πλάτη του στη σύγχρονη τέχνη, αλλά η τέχνη που έχει αποσπαστεί από τον άνθρωπο. Έχει γίνει υπεροπτική. Υποβαθμίζει τον θεατή, τον κάνει να αισθάνεται πως δεν έχει επαρκείς γνώσεις για να την παρακολουθήσει. Η τέχνη όμως δεν πρέπει να είναι ψηλά και να τραβά τον θεατή. Πρέπει να είναι χαμηλά και να τον σπρώχνει προς τα επάνω. Χρειάζεται κώδικας επικοινωνίας μεταξύ τέχνης και κοινού. Είναι δύσκολο να βρεθεί, όχι όμως ακατόρθωτο», λέει στα «ΝΕΑ» ο Έλληνας εικαστικός με τη διεθνή καριέρα (Λονδίνο, Παρίσι, Τόκιο), Χάρης Λάμπερτ, που φέτος το καλοκαίρι παρουσιάζεται «ολόκληρος», όπως λέει ο ίδιος, στην επετειακή έκθεση του ιδρύματος Πέτρου και Μαρίκας Κυδωνιέως (επιμέλεια: Αθηνά Σχινά), που γιορτάζει τα 15 χρόνια παρουσίας του στα εικαστικά δρώμενα.
Περισσότερα από 50 έργα του Χάρη Λάμπερτ (Χαραλαμπάτος) αναλαμβάνουν να συστήσουν στο ευρύ κοινό την άλλη όψη του καλλιτέχνη, που έχει καθιερωθεί ως ένας από τους βασικούς εκπροσώπους της ποπ αρτ στην Ελλάδα. Έργα παλαιότερα, αλλά και πολύ πρόσφατα που θα δούμε για πρώτη φορά, χωρισμένα σε τρειςενότητες: Η New Pop Art που μιλά για την εξωτερική έκφραση του ανθρώπου – έργα τα οποία δεν έχουν μόνο έντονα χρώματα και νότες αισιοδοξίας. H New Renaissance που σχολιάζει τον εσωτερικό κόσμο μας και η Spiritual Pop που συνενώνει τον εσωτερικό με τον εξωτερικό κόσμο.

Γιατί έχετε ταυτιστεί με την ποπ αρτ και φτάνουμε ύστερα από σχεδόν 30 χρόνια καριέρας να ανακαλύψουμε και τις πιο εσωτερικές πτυχές σας;
Έγινα γνωστός με αυτά τα έργα και εξακολουθώ να ζωγραφίζω με αυτόν τον τρόπο, οπότε είναι λογικό. Κάποια στιγμή βέβαια, επειδή έφτιαχνα καρδούλες μού είχαν δώσει το παρατσούκλι «ο καλλιτέχνης της αγάπης», κάτι που με ενοχλούσε, διότι γνώριζαν το 1% της δουλειάς μου μόνο. Μετά σταμάτησε να με ενοχλεί,διότι κατάλαβα πως όλοι οι δρόμοι οδηγούν στη Ρώμη. Στην Ελλάδα άλλωστε υπάρχει μια παρεξήγηση για την ποπ αρτ. O κόσμος πιστεύει πως είναι η τέχνη των Ηνωμένων Πολιτειών της δεκαετίας του ’50. Δεν ξέρουν ότι εξελίσσεται καθημερινά, όσο υπάρχουν μεγαλοπούλεις. Διότι αυτό είναι ποπ αρτ: η έκφραση της μεγαλούπολης, όχι γνώρισμα ενός κράτους.

Γιατί πρέπει να «κόψετε» στα τρία τον άνθρωπο για να τον ζωγραφίσετε; Δεν χωράει σε ένα τελάρο;
Είναι ωραίο να υπάρχει διαφοροποίηση σταδίων. Μπορώ και αποτυπώνω όσα βλέπω σε έναν άνθρωπο με ένα μεγάλο χρωματικό φάσμα. Από τα πολύ χαμηλά στα πολύ υψηλά. Να δω το χρώμα της ψυχής του, διότι η ψυχή έχει χρώμα όπως το δάχτυλο αποτύπωμα – και χρώματα φανταστικά, φωσφοριζέ. Αν δεν είχε,θα ήμασταν όλοι ίδιοι.

Σε μια δύσκολη εποχή όπως η σημερινή, έχει ο κόσμος χρόνο και διάθεση για τέχνη;
Δεν έχει άλλη λύση. Η τέχνη είναι η τροφή της ψυχής. Την έχουμε ανάγκη την τέχνη και πρέπει να ασχοληθούμε μαζί της. Αν ο άνθρωπος δεν ασχοληθεί με οποιαδήποτε μορφή τέχνης – όχι μόνο με τη ζωγραφική – θα μαραζώσει. Πιστεύω πως η τέχνη είναι πομπός και πως κάθε έργο θα βρει τον δέκτη του. Στην Ελλάδα όμως αντί για Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης έχουμε ένα γιαπί και ένα Πολεμικό Μουσείο στο καλύτερο σημείο της Αθήνας. Αυτό και μόνο λέει πολλά.

«Τα κόμματα δεν έχουν σημασία»

Δεν νιώθετε την ανάγκη να σχολιάσετε τα κοινωνικά και πολιτικά γεγονότα που συμβαίνουν;
Βεβαίως και τα σχολιάζω. Προσφάτως έφτιαξα ένα έργο μήκους 6 μέτρων με το οποίο σχολιάζω τα λάθη της σύγχρονης κοινωνίας, αλλά δεν τα καθρεφτίζω απλώς. Δίνω λύσεις. Προτείνω, όπως λέει και ο τίτλος, «More wisdom - more love» (περισσότερη σοφία - περισσότερη αγάπη). Τα κόμματα δεν έχουν καμία σημασία. Σημασία έχει να έχουν περισσότερη σοφία όσοι ασχολούνται με την πολιτική και τους θεσμούς. Μόνο έτσι θα εξελιχθεί ο πολιτισμός μας.